Waar gaat het toch naar toe?

Ik ben geen doemdenker, zeker niet, maar na wat ik een paar dagen geleden gezien heb, verbaasd mij niets meer.
Een paar dagen geleden stond ik te wachten op mijn bus en hij kwam maar niet. Uit verveling sta ik wat rond te draaien en krijg een groep jongens, pubers 14-15 jaar in 't oog. Ze zitten daar allemaal rustig op een bank. Buiten twee, een schraal, sorry dat ik moet zeggen lelijk kereltje, mager en echt zwak uitziend en een ander kereltje kleiner als de eerste en hij zag er mij niet echt snugger uit.
Dat mager kereltje was de andere aan het treiteren, maar aan hun manier van doen zag ik dat ze mekaar kende dus ik dacht, achja twee pubers die mekaar wat aan het pesten zijn, daar is niets mis mee, 't zijn nog kwajongens. Maar naargelang ik ze een tijd in't oog hou, zie ik dat dat kleinste van de twee echt schrik heeft en zich ook echt onderdanig opsteld, maar eender wat hij doet, hij word heel de tijd vernederd en geslagen. Ik denk van komaan nu is het wel genoeg. En ja die schrale jonge gaat terug bij de groep zitten. De andere raapt zijn spullen op de grond die overal op het perron liggen en klopt zijn kleren af. Maar toen deed hij iets wat ik niet verwachte, hij ging gewoon terug bij die groep kerels staan. Hij wou gewoon aandacht, hij wilde erbij horen zoals iedereen van zijn leeftijd. Maar dat pikte die schrale kerel niet. En begon terug met de arme jonge op de grond te duwen en zijn rugzak af te pakken enz. En dit gebeurde een aantal keer en ik werd het echt enorm beu, ik werd echt kwaad en zeker omdat er een aantal volwassenen erop stonden te kijken alsof het hun niet kon schelen. En op bepaalde momenten stonden er andere groepjes jeugd al dat gedrag gewoon aan te moedigen. Dus ik ging, weliswaar, onopvallend tussen die schrale kerel en dat andere kereltje staan en keek echt enorm kwaad naar die schrale aap. Hij zag mij en probeerde mij te passeren en ik stap naar voor zodat hij dit niet kon, en keek hem echt aan alsof ik hem een pak rammel zou geven. Hij is toen gewoon afgedropen en heeft daarna niets meer ondernomen.
Maar ik las dan daarna in de krant een bericht van een nederlandse jongen die is neergestoken om een ruzie over een pen, en herinnerde mij die ruzie een jaar geleden ofzo toen er nog iemand was neergestoken. Ik dacht, dit verwonderd mij dus niets, ooit wordt het je allemaal gewoon te veel! Waarom is onze maatschappij zo onverschillig.
Natuurlijk zijn er ook enorme goede dingen en heel veel vooruitgang in deze wereld. Maar sommige dingen zijn toch het overdenken waard!!
Als je zo iets ziet gebeuren, grijp dan in, voor het te laat is!

Hun klok

Twee mensen op de tram.
Kijkend uit de ramen, door de regen naar de etalages aan de straatkant. Daar een klokkenwinkel, hun klokken winkel. Ze keken geestdriftig binnen. Er waren grote klokken, kleine klokken, oude en nieuwe, maar degene die zij het mooiste vonden, was niet groot, niet klein, niet oud en ook niet jong.
Maar het was hun klok.

Ze fantaseerden, dat ze een toren zouden bouwen die tot in de wolken zou reiken om daar dan hun klok op te hangen. En ze zouden verrekijkers uitdelen aan de mensen, zodat ze hun klok zouden kunnen zien. En de mensen zouden eindelijk zien wat ze bereikt hadden en wat ze konden. Terwijl hun echte, grootste daden, voor eeuwig in de schaduw van die ene toren zouden staan. Zonder dat de mensen zouden zien wat echt van belang is, maar zij, wisten wel, wat ze bereikt hadden!

Maar uiterlijke schijn is alles...
maar daarom was het niet minder, het bleef toch
**hun klok**

Er zijn zo van die dagen!

Er zijn zo van die dagen, dat de wereld zo donker is. Dat alles wat er leeft en beweegt een donkere indruk nalaat op mijn ziel. Zelfs het eekhoorntje dat in gras een nootje oppeuzeld. En die mus die daarboven in de eikenboom zijn lied aan het zingen is, er zijn zo van die dagen dat zelf zij, mij bang maken.
Op die dagen zou ik het liefste dood zijn, want alleen dan, zie ik niets meer. Dan is er niets meer dat mij bang maakt, want ik ben er geweest, het maakt mij ook niet bang. Al de rest, de wereld, de mensen rondom mij, zij maken mij bang en alles is zo donker. Zelfs mijn ziel, mijn eigen gedachten maken zijn donker en dat zijn de moment die ik het meeste vrees!
Op die dagen vraag ik één ding van je, dat je mij vast neemt in je armen en niet meer loslaat tot dageraad opnieuw aanbreekt. En dat je in mijn oor fluistert dat alles goed komt en dat je van mij houdt.
Dit is het enigste wat ik van je vraag, maar op dagen zoals deze lijkt het allemaal onmogelijk! Waarom neem je mij niet in je armen en bescherm je me niet tegen de wereld, buiten en binnen mijzelf.
Ja, dat had jij nooit gedacht, maar:
"ik heb bescherming nodig!"
*jou bescherming*

Saminchakuy en Saywachakuy

Vandaag trok ik erop uit. De wereld in, weg van mijn boeken die langzaam maar zeker mijn oren uitkwamen. Ik sprong dus op fiets mijn en trapte zo hard ik kon. Alles moest eruit. Ik trapte de ziel uit mijn lijf. Toen kwam ik aan het kanaal, zo een rustig kanaal, met een jaagpad ernaast en bomen. Geen mens in de weide omtrek. Ik zette mij neer buiten adem en helemaal leeg, maar toch bleef ik het gevoel hebben dat alles er nog niet uit was. Ik zat daar te denken aan wat het was dat ik voelde. En zonder het merken betrok de lucht, er stak een lekker briesje op. Toen plots, zo een lekkere zomerse regenbui en in plaats van te gaan schuilen, bleef ik staan.
Heerlijk! En plots werd ik iets gewaar, de regen maakte niet alleen mijn huid nat, maar ook mijn ziel. De regen waste het vuil van mijn lichaam, van mijn armen en benen, het vuil dat erop was gekomen met die wilde, uitzinnige rit. Toch voelde ik dat de regen meer deed dan alleen dat. Ze reinigde mijn ziel, ze waste al het vuil van mijn binnenste. Nadat ik dat besefte liet ik het gevoel volledig binnen en het was alsof een hele rivier door mij stroomde om alles mee te nemen wat er niet thuishoorde. Het was alsof er en dam boven mijn hoofd was geopend die al het opgehoopte vuil wegspoelde.
En even plots als de regen was gekomen, brak de zon door de wolken. Ze verwarmde me, mijn hart en ziel. Ze verwarmde de aarde en ik voelde uit de aarde een warmte opstijgen alsof de regen en mij wilde bedanken voor de verfrissing van daarvoor.
Ik fietste naar huis, helemaal verfrist; omgewarmd, energiek en vooral, leeg. Klaar om opnieuw in de boeken te vliegen.
Ik vraag mij nu af, zou de natuur mij altijd zo goed gezind zijn?

Zo gaat dat dan...

Daar zaten ze dan, naast elkaar, in een sofa, te klein voor hun, maar toch leek hij zo groot! Ze praten en praten. Maar beiden weten wat er gebeuren gaat. Een tijd later zitten daar weer, de ogen lachen weer, een glimlach speelt rond hun lippen. Ze zijn gelukkig en blij, ze voelen zich verbonden, zoals het alleen maar kan met hoe noemen ze dat, zielsverwanten.

Ja, ik weet nu klink ik misschien melig, maar toch is het zo.

Die twee daar op de zetel, dat, dat zijn echt zielsverwanten. Ik zag het aan de manier waarop ze naar elkaar keken, zo op hun gemak bij elkaar. In hun bewegingen, gebaren, woorden, alles duidde erop dat ze bij elkaar hoorden.
Later vertrekken ze weer, soms hand in hand, dan weer de arm over de schouders. Maar om de zoveel meter stoppen ze om elkaar een flinke knuffel te geven. De mensen kijken allemaal om en denken, wat is de liefde toch mooi. Maar nee, want ik weet dat ze gewoon vrienden zijn, heel goed vrienden, maar toch gewoon vrienden.
Daarna nemen ze afscheid, innig maar kort, want hij moet zijn trein halen! Zij moet naar haar vriend.
Beiden hebben ze elkaar in gedachte, ze weten het van mekaar, we horen bij elkaar. Vrienden voor het leven (ja ik weet, ik klink weer melig!) maar je ziet het gewoon aan hun manier van doen, zelfs op de manier waarop hun wegen scheiden. Want ze lopen op een manier of ze zeker weten dat ze mekaar weer tegenkomen, is het niet nu, dan is het in een ander leven!

Examens

Hey,

examens zijn nu al een tijdje gedaan, ik heb mijn uitslag gekregen, hij was zo slecht als ik had verwacht.
Vanaf nu word het heel hard leren als ik volgend jaar nog op de unif wil zitten! Waarschijnlijk volgend jaar een combinatie spaans geschiedenis doen.
Dus nu hebben jullie een kleine update van wat er daarmee aan de hand is!
see you later!

For my friends

Once I was very sad. I wandered if anybody loved me. I was deep down in deepest canyon and I didn't know the way up. I was so deep that I even couldn't see the light. And then there were some people who came to me, they took some rope and tied me up.
There I was tangled up in there net, in there net of ropes...
And then it was even harder to get out of the canyon and those people with there ropes pulled me further down and down and down. But eventually there where some friends who stopped them and they untied me. My friends helped me go up again. It went very slowly and I tumbeled down, even more then once. But they helped me up. They gave me back my faith, faith in myself and faith in the world. After a while they left me, standing there on my own, just like a little child who just learns how to walk. I putted one foot in front of the other and when I staggered and when it seemed that I would fall. They where there again to help me get back on my feet and go on.
After that I made a lot of journeys in my head buy also in the real world. Along the edges of great cliffs and over green hills. On my way I encountered a lot of new people, friends, men and women who I never will forget, some I will never encounter again, but some of them I just have to see again, because they have stolen my heart.
And now I know that no matter what happens, no matter how deep I fall there will always be people who get me back up. And if I loose people in the process I will always be able to get to know new people.
Sometimes I will still stumble down, but hey, I'm learning...

And to all the people I call my friends: "Mi casa es tu casa!"

Omdat ze zo gigantisch in het leven opgaan!! En vallen, vallen,...en opstaan!!

Dit heb ik gekregen van iemand heel speciaal!!
Ze gaf het mij op een moment dat ik het niet meer zag zitten, maar het heeft mij nieuwe hoop en kracht gegeven!!

http://www.youtube.com/watch?v=HcbM4gPsbH4

Zo zou iedereen moeten zijn! Maar zij die mij dit heeft geven, is al zo, of staat er in ieder geval niet ver vanaf!
Dank je!
Thanks!
Danke!
Gracias!
Gracie!
(in iedere taal van de wereld!)

100 Questions!! (almost!!)

001. real name → Rob Peeters
002. nickname →Euhm, I’ve been called a lot of names before
003. single or taken → single
004. zodiac sign → Sagittarius
005. male or female → male last time I checked...(about 5 sec ago)
006. elementary → huuh?
008. eye color → bluish, grey, green, I don’t really know what to call it
010. hair color → brown (I guess)
011. long or short → long hair
015. are you health freak → not really
016. height → I think it more or less 175-6
017. do you have a crush on someone → Yep, I always do
018. do you like yourself → most of the time
019. piercings → Ooh yeah, like about everywhere, I got one down there somewhere, that’s nice you know! Hell no!!
020. tattoos → Nop
021. righty or lefty → Right handed
FIRSTS :
022. first surgery → When I was a baby, can’t remember it though.
023. first piercing → none
024. first best friend → Definitely Brighid
025. first award → I guess it was my Nobel Prize for chemistry when I was seven, or was it my first Pulitzer, can’t remember!
026. first sport you joined → I did several back then, Jiujutsu, swimming,…
027. first pet -> Don’t know, if I have to guess, Sokje, my little black and white cat.
028. first vacation → Forgot
029. first concert → Probably one of those classic concert my father always took me to. Or the Night of the Proms
030. first crush → If I have to believe my parents it was Brighid
CURRENTLY :
049. eating → Right now, euhm, nothing!! Maybe a little bit of tongue!
050. drinking → Melk, is goed voor elk!
052. i'm about to → go and pass my exam for English Nobel Prize Winners
053. listening to → Those bloody workmen who are constantly making a lot of noice!!
055. waiting for → A lot of things ;p;p;p lol
YOUR FUTURE :
058. want kids? → Maybe, maybe not, we shall see!
059. want to get married?→ Maybe, maybe not, we shall see!
060. careers in mind? Yep, a lot!! Not going to right them all down! But probably something spiritual or teaching!
WHICH IS BETTER WITH THE PREFERRED SEX?
068. lips or eyes? → eyes,
069. hugs or kisses → Both!! Hak (=hugs and kisses)
070. shorter or taller → Doesn’t matter, as long as I lover her and she me!
072. romantic or spontaneous → spontaneously romantic ;p
073. nice stomach or nice arms → doesn't really matter, but I like stomachs
074. sensitive or loud → both, on the right occasion
075. hook-up or relationship → relationship
077. trouble maker or hesitant? → somewhere in between
HAVE YOU EVER :
078. kissed a stranger → Like a complete stranger, no!! Someone I just known for 30 min, yes!!!
079. drank bubbles → yepidoodle
080. lost glasses/contacts → nop don’t got them, but I did loose my sunglass, once, or twice, or like a million times!!
081. ran away from home → Once when I was young, but then I did so many things when I was young! ;p
082. broken any bones → Yep, a whole lot of them!
084. broken somone's heart → Yeah, once and my it broke mine to! But it was for the better, for both of us.
085. been arrested → not yet, but I had to go with them once, they had automatic guns, I wondered what I did wrong!
086. turned someone down → Once, but she was like 12 and I was like 17 or something!!
087. cried when someone died → no, I don’t cry when people day, I’m not a sissy you know! Of course I did!!
088. liked a friend → nop not really!!
DO YOU BELIEVE IN:
089. yourself → sometimes
090. miracles → for heaven's sake yes!
091. love at first sight → yep, but why doesn’t it happen to me!
092. Heaven → don’t know, maybe reincarnation, or whatever, blackness, earth, who knows!! Sounds like fun!!
093. Santa Claus → You mean, old guy, grey beard, ugly, bad smell, yep I saw him in the mall yesterday!(or was it hobo, bwaa, who cares!)
094. sex on the first date → Maybe, but probably not! If there is love you never know!
095. kissing on the first date → depends
096. angels → yeah, they're probably flapping around right now... ooh yeah there is one!!ANSWER TRUTHFULLY :
097. is there one or more people you want to be with right now? DEFINITLY
099. had more than one boyfriend at one time? -> never had a boyfriend!! Never had two girls at the same time!
100. do you believe in God? But then I wonder, who or what is God???

Note for the attentive reader:

About a week ago, I saw a young man, about my age, looking out of his window. In his eyes I recognized a pain, I saw him suffering from one of the most painful things in the world, love. Not the kind of love you see in movies or the one you read about, but genuine love, love related more to friendship than to “love”, the “thing” everybody talks about, you know what I’m talking about, don’t you? Well, it wasn’t that kind of love.
The next day I passed by his house again and there he was, still staring out of his window; “Did he sleep? Did he eat?”, I wondered. In his eyes I started to recognize even more than I did the day before, I saw that his sadness emerged from his past actions. Actions he hadn’t done on purpose but had still managed to do them.
As the days passed, I saw him every day, one day I didn’t have to go there, but still I wanted to see him, make eye contact, and learn more about his sorrows. I learned a great deal about him and his pain, his eyes told me that he had driven someone away, a good friend. His actions made the friend go away, and while he was pushing her away, he did not notice it. Now, sitting behind his window, he regretted what he had done, although he did not mean it to go this way.
Now, one week later, I passed by his house once more and there was no longer any “pain” in his eyes, but the pain had been changed into sorrow, but also into hope. In these indescribable eyes I saw a glimpse of hope, hope for his friend to let him back into her life. To forgive his actions and to forgive his blindness.

For he never meant to do the things he had done!

As I passed his house one last time, I saw in his blue-gray eyes that he would remain there, looking through his window, waiting for her to show, until eternity…

How will you ever know if you don’t ask?

A dream:

Het lijkt nu als een droom uit een ver verleden, maar nu, nu droom ik nog.
De droom begon als een scène uit een film, een jonge man, maakt zich klaar voor een speciaal avondje, zenuwachtig zie ik aan zijn manier van doen, en plots herken ik hem, als mijzelf. De jonge, ik dus, legt de laatste hand aan, wat lijkt op, toastjes. Hij kijkt even in de koelkast en ja, de wijn staat koud. Hij loopt door de kamer, kaarsen? check, eten? check, nog even in de spiegel kijken. En nu, nu wacht hij gespannen af tot de ze komt. De telefoon gaat en daar is ze, maar voor ze binnen mag sluit hij jaar de ogen, hij denkt nog even wat ziet ze er toch mooi (= fantastisch knap & sexy, enz.) uit en leidt haar binnen. Ja, de kaarsen en de wijn dat vindt ze prachtig, maar het is pas na de toastjes dat hij wat rustiger wordt. Tot nu toe vond ze alles al goed, oef wat een opluchting. Daarna eten ze samen, zelfklaargemaakte pasta al pesto met een lekker glaasje wijn. Na het eten besluiten ze om een samen gezellig en romantisch door het centrum te wandelen. Uiteindelijk belanden ze op het Zuiderterras en het is heel koud.

**Dus ik draai mij om en trek het laken dicht tegen mij aan en droom voort…**

Daar staan ze dan in elkaars armen, zij met zijn jas om de schouders, de maan die schijnt en het zacht klotsen van het water, ja het is net als in de film, dan raken zijn, mijn lippen de hare. Na een korte, maar intense kus wandelen we samen, soms hand in hand, soms ook niet, terug naar mijn kot. We drinken nog wat wijn en voorzicht trek ik haar naar me toe en neem haar in mijn armen. Ik kus haar teder op de mond en plots verliezen we het evenwicht en vallen op bed. Langzaam, maar zeker, worden mijn zintuigen overspoeld met een lichte beneveldheid, een warmte, onbeschrijfelijk,…

De volgende morgen werd ik wakker en vroeg me af was het nu echt, of was het maar een droom…

Amazing little girl!! I wish there were more like her!!

http://www.youtube.com/watch?v=5g8cmWZOX8Q

Hier zouden wij allemaal een voorbeeld aan moeten nemen!!
Het is een filmpje uit 1992 maar het is nog altijd zeer actueel!!
Ik heb respect voor het meisje in het filmpje, op 12 jarige leeftijd zo een speech komen geven voor zo een grote zaal vol "belangrijke" mensen!!!
Alleen de soms onverschillige houdingen van de luisteraars doet mij pijn aan het hart!! Want wat ze daar vertelt is de waarheid!!
We zouden er echt allemaal een voorbeeld aan moeten nemen!!

Verander de wereld!! Begin bij jezelf!!

Steppin’ into a new future!

Ooit liepen we door het park in het verre Amsterdam, we keken naar de groene parkieten die er vrij tussen de bomen door vlogen. Even voelden we ons als die vogels, vrij, maar toch gebonden aan het park, want buiten het park lag er een harde wereld. We lachten en maakten plezier en ontspanden ons voor we terug moesten beginnen aan ons taken, ik aan de mijne, jij aan de jouwe. We knuffelden nog wat bomen en voelden de energie stromen door de stam in onze armen en daarna terug naar de aarde.
Een uur later was je aan het “werken”, maar voor jou was het niet werken, voor jou was het, je leven. Ik zag het aan de manier waarop je ogen fonkelden, terwijl je daar zat, vooraan in het lokaal, ze spraken boekdelen voor al degene die het wilden zien.
Ik moest terug denken aan het moment dat je vroeg om samen te werken met mij, samenwerken aan de Llacta Karpay. Ik voelde mij zo vereerd en op hetzelfde moment voelde jij je vereerd, dat ik het wilde doen.
Nu is het al een lange tijd geleden, dat we die dingen hebben gedaan. Nu sta je op het punten te vertrekken, niet letterlijk vertrekken, maar je stopt er mee, maar dan eigenlijk ook weer niet. Maar toch zal ik alles missen wat je vroeger deed en tegelijker tijd vind ik het schitterend dat je nu voor je eigen hebt gekozen. Hier en nu nemen wij afscheid van hoe je vroeger was en verwelkomen we samen, je nieuwe zelf!

Welkom in deze nieuwe toekomst!

The humming bird flies! And the condor flies with her!

*Blijven*

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.

Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

-Herman De Coninck-

A day packed with Angels!

Terwijl ik voor het raam zit, en uitkijk over de opgebroken stoep, denk ik aan wat de afgelopen dag mij bracht. Mijmerend in het maanlicht dat verborgen is achter de wolken, maar waarvan ik weet dat het er is, denk ik terug aan al die wonderbaarlijke mensen die mijn pad kruisten vandaag.
Zo eindigde gisteren, op dezelfde manier als ze vandaag startte. Wakker, met twee bijzondere mensen bij me, twee mensen die ik vertrouw. Een hele nacht gepraat, een hele nacht ideeën, gedachten en humor uitgewisseld, alsof we elkaar al jaren kenden, maar eigenlijk is onze vriendschap nog zo pril. In die korte tijd, hebben we al zoveel gedaan, samen gelachen, samen gehuild (of toch bijna). Het is zo wondermooi hoe je soms mensen kunt tegenkomen die je vanaf de eerste moment vertrouwt en waar je jezelf volledig op je gemak bij voelt… Ik kijk uit naar ons volgende nacht, into, dag. En daarna, met al deze herinneringen vers in het geheugen en na een kort maar verkwikkend slaapje, stortte ik mij op het studeren, wat heel moeizaam ging. Toen brak plots de zon door de wolken, er verscheen een blauwe lucht en er was een drang in mij die mij naar buiten lokte. Dus ik volgde mijn gevoel, nam snel nog wat leerstof bijeen en repte mij naar buiten, de straten op. Lekker ingeduffeld in een warme trui en jas, want zo in de wind, was het toch nog wel koud.
Ik bedacht me dat ik nog naar de winkel moest en zo kuierde ik door de straten tegen een flink tempo. Ja, een mooie contradictie: kuieren tegen een flink tempo, maar toen realiseerde ik me dat er zoveel contradicties zijn, dus ik trok me er weinig van aan en kuierde snel door. Snel de GB binnen, je kent ze wel, de snelle bezoekjes, even snel binnen en buiten, niet te veel kuieren door de rayons, doelgericht winkelen, noemen ze zoiets. De klok sloeg vijf uur en ik dacht, ooh nog een uurtje voor mezelf voor ik ga eten met een meisje uit de duizenden.

Ik besloot mij neer te zetten op de groenplaats tegen het standbeeld van Rubens, in de zon, uit te wind, heerlijk! Ik zag veel mensen verlangend naar mijn plaatsje kijken, maar nee, sorry ik geef het niet op, het is van mij. Je kent het gevoel wel, als je zo een heerlijk plaatsje hebt ingenomen, op een druk plein en je denkt, dit is nu van mij, en van mij alleen! Ja, die halve vierkante meter steen, die was nu eens van mij, pech voor die andere mensen, ze hadden maar eerder moeten zijn! Daar zat ik dan, ISLE te lezen, tot ik plots iets hoorde, naast mij. Maar ik besteedde er niet veel aandacht aan want vanuit mijn ooghoek zag ik dat er een dakloze was neergestreken naast mij. Neergestreken zoals de duiven het ook doen, om dan even op die plaats te blijven en dan weer snel door te fladderen naar de volgende plaats. Maar ik bleef mij rustig concentreren op mijn cursus, tot ik een voorzichtige vinger op mijn knie voelde tikken. Ik keek wat verstrooid op en zag dat de dakloze Frank (of wat was zijn naam ook al weer), voorzichtig mijn aandacht vroeg. Ik dacht even: “weer zo een bedelaar die hier eens even om aandacht komt vragen”. Maar ik veranderde al snel van gedacht toen hij zijn mond opende en er zoveel prachtige, wijze woorden uitkwamen. Woorden die je alleen maar leest, of waar je over hoort spreken, maar deze man, kende ze allemaal. Uit zijn hoofd, of beter gezegd, uit zijn hart. Hij sprak over wijze mensen, mensen die ik ook nog gekend heb, mensen van wie ik de boeken ooit ook gelezen heb gehad. En zijn ogen, ik heb nog nooit zo een ogen gezien, ogen die zoveel hebben meegemaakt, en zo doordringend. En plots vroeg hij mij:
“Zijn je ouders gescheiden, ja hé, ik zie het, ik voel het!” Vervolgens vroeg hij met veel medeleven in zijn stem: “Je hebt er erg onder geleden, is het niet?” Ik dacht, hoe kan zo een wildvreemde nu zo iets weten over mij, want hij zat zo juist, heerlijk…! Ik wist niet wat ik moest zeggen, maar ik wist dat ik met een heel bijzonder mens aan het praten was. En plots sprong er mij iets in gedachten, iets waarover mensen soms vertellen. Verhalen van een soort engelen die ze ontmoeten in andere gedaantes, engelen die je iets duidelijk komen maken of je gewoon komen helpen. Weet je wat ik denk, ik denk dat ik er zo vandaag een aantal heb ontmoet. Waaronder deze wijze man, gekleed in versleten kleren, met vuil in zijn haar, maar toch verzorgd, een nobel voorkomen en een eeuwige glimlach op zijn gelaat. Toen sprak hij plots: “ ik denk dat je vriendin er is”, ik keek om een daar zag ik toch wel mijn “date”:p ;p op zoek naar mij. Ik riep haar en stelde haar voor. Een ontmoeting tussen twee engelen was het, voor hen niet zo speciaal, maar voor mij, was het gewoonweg wonderbaarlijk. Zo zie je maar, twee engelen herkennen elkaar.
De rest van de avond samen met haar, nog even iets gaan eten, wat gepraat en voornamelijk veel gelachen. Ja, ze heeft een heerlijke lach, je kent ze wel, zo een lach, waarvan je plots vrolijk wordt en ook moet lachen. Ja, als er iemand een engel is, dan is zij het wel. Ik ken haar nog maar zo kort, maar, ik voel me ook zo goed bij haar. Toen kwam er een vriend van haar bij, we aten samen, spraken samen. Maar toch kreeg ik soms het gevoel dat ik daar alleen was met haar. Ja, je merkt het wel, ze heeft een diepe indruk achtergelaten… Daarna, voor het afscheid nog even nagenieten van een stukje vers gekochte chocolade, een laatste lach, een knuffel, en dan het afscheid, maar we zien mekaar snel weder… dat weet ik zeker!
En nu zit ik hier, het is al weer wat donkerder geworden buiten, en probeer iets zinnigs op papier te krijgen. Ja, ik zie je al denken, “Rob aan het schrijven??”. Ja, ik weet het, mij zie je niet vaak schrijven, maar een ontmoeting met zoveel engelen op één dag, een mens zou voor minder beginnen schrijven…