Ooit liepen we door het park in het verre Amsterdam, we keken naar de groene parkieten die er vrij tussen de bomen door vlogen. Even voelden we ons als die vogels, vrij, maar toch gebonden aan het park, want buiten het park lag er een harde wereld. We lachten en maakten plezier en ontspanden ons voor we terug moesten beginnen aan ons taken, ik aan de mijne, jij aan de jouwe. We knuffelden nog wat bomen en voelden de energie stromen door de stam in onze armen en daarna terug naar de aarde.
Een uur later was je aan het “werken”, maar voor jou was het niet werken, voor jou was het, je leven. Ik zag het aan de manier waarop je ogen fonkelden, terwijl je daar zat, vooraan in het lokaal, ze spraken boekdelen voor al degene die het wilden zien.
Ik moest terug denken aan het moment dat je vroeg om samen te werken met mij, samenwerken aan de Llacta Karpay. Ik voelde mij zo vereerd en op hetzelfde moment voelde jij je vereerd, dat ik het wilde doen.
Nu is het al een lange tijd geleden, dat we die dingen hebben gedaan. Nu sta je op het punten te vertrekken, niet letterlijk vertrekken, maar je stopt er mee, maar dan eigenlijk ook weer niet. Maar toch zal ik alles missen wat je vroeger deed en tegelijker tijd vind ik het schitterend dat je nu voor je eigen hebt gekozen. Hier en nu nemen wij afscheid van hoe je vroeger was en verwelkomen we samen, je nieuwe zelf!
Welkom in deze nieuwe toekomst!
The humming bird flies! And the condor flies with her!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten