Er zijn zo van die dagen, dat de wereld zo donker is. Dat alles wat er leeft en beweegt een donkere indruk nalaat op mijn ziel. Zelfs het eekhoorntje dat in gras een nootje oppeuzeld. En die mus die daarboven in de eikenboom zijn lied aan het zingen is, er zijn zo van die dagen dat zelf zij, mij bang maken.
Op die dagen zou ik het liefste dood zijn, want alleen dan, zie ik niets meer. Dan is er niets meer dat mij bang maakt, want ik ben er geweest, het maakt mij ook niet bang. Al de rest, de wereld, de mensen rondom mij, zij maken mij bang en alles is zo donker. Zelfs mijn ziel, mijn eigen gedachten maken zijn donker en dat zijn de moment die ik het meeste vrees!
Op die dagen vraag ik één ding van je, dat je mij vast neemt in je armen en niet meer loslaat tot dageraad opnieuw aanbreekt. En dat je in mijn oor fluistert dat alles goed komt en dat je van mij houdt.
Dit is het enigste wat ik van je vraag, maar op dagen zoals deze lijkt het allemaal onmogelijk! Waarom neem je mij niet in je armen en bescherm je me niet tegen de wereld, buiten en binnen mijzelf.
Ja, dat had jij nooit gedacht, maar:
"ik heb bescherming nodig!"
*jou bescherming*
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten