Daar zaten ze dan, naast elkaar, in een sofa, te klein voor hun, maar toch leek hij zo groot! Ze praten en praten. Maar beiden weten wat er gebeuren gaat. Een tijd later zitten daar weer, de ogen lachen weer, een glimlach speelt rond hun lippen. Ze zijn gelukkig en blij, ze voelen zich verbonden, zoals het alleen maar kan met hoe noemen ze dat, zielsverwanten.
Ja, ik weet nu klink ik misschien melig, maar toch is het zo.
Die twee daar op de zetel, dat, dat zijn echt zielsverwanten. Ik zag het aan de manier waarop ze naar elkaar keken, zo op hun gemak bij elkaar. In hun bewegingen, gebaren, woorden, alles duidde erop dat ze bij elkaar hoorden.
Later vertrekken ze weer, soms hand in hand, dan weer de arm over de schouders. Maar om de zoveel meter stoppen ze om elkaar een flinke knuffel te geven. De mensen kijken allemaal om en denken, wat is de liefde toch mooi. Maar nee, want ik weet dat ze gewoon vrienden zijn, heel goed vrienden, maar toch gewoon vrienden.
Daarna nemen ze afscheid, innig maar kort, want hij moet zijn trein halen! Zij moet naar haar vriend.
Beiden hebben ze elkaar in gedachte, ze weten het van mekaar, we horen bij elkaar. Vrienden voor het leven (ja ik weet, ik klink weer melig!) maar je ziet het gewoon aan hun manier van doen, zelfs op de manier waarop hun wegen scheiden. Want ze lopen op een manier of ze zeker weten dat ze mekaar weer tegenkomen, is het niet nu, dan is het in een ander leven!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
oh wat fijn dat het zo goed gaat!
Een reactie posten