Hun klok

Twee mensen op de tram.
Kijkend uit de ramen, door de regen naar de etalages aan de straatkant. Daar een klokkenwinkel, hun klokken winkel. Ze keken geestdriftig binnen. Er waren grote klokken, kleine klokken, oude en nieuwe, maar degene die zij het mooiste vonden, was niet groot, niet klein, niet oud en ook niet jong.
Maar het was hun klok.

Ze fantaseerden, dat ze een toren zouden bouwen die tot in de wolken zou reiken om daar dan hun klok op te hangen. En ze zouden verrekijkers uitdelen aan de mensen, zodat ze hun klok zouden kunnen zien. En de mensen zouden eindelijk zien wat ze bereikt hadden en wat ze konden. Terwijl hun echte, grootste daden, voor eeuwig in de schaduw van die ene toren zouden staan. Zonder dat de mensen zouden zien wat echt van belang is, maar zij, wisten wel, wat ze bereikt hadden!

Maar uiterlijke schijn is alles...
maar daarom was het niet minder, het bleef toch
**hun klok**

Er zijn zo van die dagen!

Er zijn zo van die dagen, dat de wereld zo donker is. Dat alles wat er leeft en beweegt een donkere indruk nalaat op mijn ziel. Zelfs het eekhoorntje dat in gras een nootje oppeuzeld. En die mus die daarboven in de eikenboom zijn lied aan het zingen is, er zijn zo van die dagen dat zelf zij, mij bang maken.
Op die dagen zou ik het liefste dood zijn, want alleen dan, zie ik niets meer. Dan is er niets meer dat mij bang maakt, want ik ben er geweest, het maakt mij ook niet bang. Al de rest, de wereld, de mensen rondom mij, zij maken mij bang en alles is zo donker. Zelfs mijn ziel, mijn eigen gedachten maken zijn donker en dat zijn de moment die ik het meeste vrees!
Op die dagen vraag ik één ding van je, dat je mij vast neemt in je armen en niet meer loslaat tot dageraad opnieuw aanbreekt. En dat je in mijn oor fluistert dat alles goed komt en dat je van mij houdt.
Dit is het enigste wat ik van je vraag, maar op dagen zoals deze lijkt het allemaal onmogelijk! Waarom neem je mij niet in je armen en bescherm je me niet tegen de wereld, buiten en binnen mijzelf.
Ja, dat had jij nooit gedacht, maar:
"ik heb bescherming nodig!"
*jou bescherming*

Saminchakuy en Saywachakuy

Vandaag trok ik erop uit. De wereld in, weg van mijn boeken die langzaam maar zeker mijn oren uitkwamen. Ik sprong dus op fiets mijn en trapte zo hard ik kon. Alles moest eruit. Ik trapte de ziel uit mijn lijf. Toen kwam ik aan het kanaal, zo een rustig kanaal, met een jaagpad ernaast en bomen. Geen mens in de weide omtrek. Ik zette mij neer buiten adem en helemaal leeg, maar toch bleef ik het gevoel hebben dat alles er nog niet uit was. Ik zat daar te denken aan wat het was dat ik voelde. En zonder het merken betrok de lucht, er stak een lekker briesje op. Toen plots, zo een lekkere zomerse regenbui en in plaats van te gaan schuilen, bleef ik staan.
Heerlijk! En plots werd ik iets gewaar, de regen maakte niet alleen mijn huid nat, maar ook mijn ziel. De regen waste het vuil van mijn lichaam, van mijn armen en benen, het vuil dat erop was gekomen met die wilde, uitzinnige rit. Toch voelde ik dat de regen meer deed dan alleen dat. Ze reinigde mijn ziel, ze waste al het vuil van mijn binnenste. Nadat ik dat besefte liet ik het gevoel volledig binnen en het was alsof een hele rivier door mij stroomde om alles mee te nemen wat er niet thuishoorde. Het was alsof er en dam boven mijn hoofd was geopend die al het opgehoopte vuil wegspoelde.
En even plots als de regen was gekomen, brak de zon door de wolken. Ze verwarmde me, mijn hart en ziel. Ze verwarmde de aarde en ik voelde uit de aarde een warmte opstijgen alsof de regen en mij wilde bedanken voor de verfrissing van daarvoor.
Ik fietste naar huis, helemaal verfrist; omgewarmd, energiek en vooral, leeg. Klaar om opnieuw in de boeken te vliegen.
Ik vraag mij nu af, zou de natuur mij altijd zo goed gezind zijn?

Zo gaat dat dan...

Daar zaten ze dan, naast elkaar, in een sofa, te klein voor hun, maar toch leek hij zo groot! Ze praten en praten. Maar beiden weten wat er gebeuren gaat. Een tijd later zitten daar weer, de ogen lachen weer, een glimlach speelt rond hun lippen. Ze zijn gelukkig en blij, ze voelen zich verbonden, zoals het alleen maar kan met hoe noemen ze dat, zielsverwanten.

Ja, ik weet nu klink ik misschien melig, maar toch is het zo.

Die twee daar op de zetel, dat, dat zijn echt zielsverwanten. Ik zag het aan de manier waarop ze naar elkaar keken, zo op hun gemak bij elkaar. In hun bewegingen, gebaren, woorden, alles duidde erop dat ze bij elkaar hoorden.
Later vertrekken ze weer, soms hand in hand, dan weer de arm over de schouders. Maar om de zoveel meter stoppen ze om elkaar een flinke knuffel te geven. De mensen kijken allemaal om en denken, wat is de liefde toch mooi. Maar nee, want ik weet dat ze gewoon vrienden zijn, heel goed vrienden, maar toch gewoon vrienden.
Daarna nemen ze afscheid, innig maar kort, want hij moet zijn trein halen! Zij moet naar haar vriend.
Beiden hebben ze elkaar in gedachte, ze weten het van mekaar, we horen bij elkaar. Vrienden voor het leven (ja ik weet, ik klink weer melig!) maar je ziet het gewoon aan hun manier van doen, zelfs op de manier waarop hun wegen scheiden. Want ze lopen op een manier of ze zeker weten dat ze mekaar weer tegenkomen, is het niet nu, dan is het in een ander leven!