Waar gaat het toch naar toe?

Ik ben geen doemdenker, zeker niet, maar na wat ik een paar dagen geleden gezien heb, verbaasd mij niets meer.
Een paar dagen geleden stond ik te wachten op mijn bus en hij kwam maar niet. Uit verveling sta ik wat rond te draaien en krijg een groep jongens, pubers 14-15 jaar in 't oog. Ze zitten daar allemaal rustig op een bank. Buiten twee, een schraal, sorry dat ik moet zeggen lelijk kereltje, mager en echt zwak uitziend en een ander kereltje kleiner als de eerste en hij zag er mij niet echt snugger uit.
Dat mager kereltje was de andere aan het treiteren, maar aan hun manier van doen zag ik dat ze mekaar kende dus ik dacht, achja twee pubers die mekaar wat aan het pesten zijn, daar is niets mis mee, 't zijn nog kwajongens. Maar naargelang ik ze een tijd in't oog hou, zie ik dat dat kleinste van de twee echt schrik heeft en zich ook echt onderdanig opsteld, maar eender wat hij doet, hij word heel de tijd vernederd en geslagen. Ik denk van komaan nu is het wel genoeg. En ja die schrale jonge gaat terug bij de groep zitten. De andere raapt zijn spullen op de grond die overal op het perron liggen en klopt zijn kleren af. Maar toen deed hij iets wat ik niet verwachte, hij ging gewoon terug bij die groep kerels staan. Hij wou gewoon aandacht, hij wilde erbij horen zoals iedereen van zijn leeftijd. Maar dat pikte die schrale kerel niet. En begon terug met de arme jonge op de grond te duwen en zijn rugzak af te pakken enz. En dit gebeurde een aantal keer en ik werd het echt enorm beu, ik werd echt kwaad en zeker omdat er een aantal volwassenen erop stonden te kijken alsof het hun niet kon schelen. En op bepaalde momenten stonden er andere groepjes jeugd al dat gedrag gewoon aan te moedigen. Dus ik ging, weliswaar, onopvallend tussen die schrale kerel en dat andere kereltje staan en keek echt enorm kwaad naar die schrale aap. Hij zag mij en probeerde mij te passeren en ik stap naar voor zodat hij dit niet kon, en keek hem echt aan alsof ik hem een pak rammel zou geven. Hij is toen gewoon afgedropen en heeft daarna niets meer ondernomen.
Maar ik las dan daarna in de krant een bericht van een nederlandse jongen die is neergestoken om een ruzie over een pen, en herinnerde mij die ruzie een jaar geleden ofzo toen er nog iemand was neergestoken. Ik dacht, dit verwonderd mij dus niets, ooit wordt het je allemaal gewoon te veel! Waarom is onze maatschappij zo onverschillig.
Natuurlijk zijn er ook enorme goede dingen en heel veel vooruitgang in deze wereld. Maar sommige dingen zijn toch het overdenken waard!!
Als je zo iets ziet gebeuren, grijp dan in, voor het te laat is!

Hun klok

Twee mensen op de tram.
Kijkend uit de ramen, door de regen naar de etalages aan de straatkant. Daar een klokkenwinkel, hun klokken winkel. Ze keken geestdriftig binnen. Er waren grote klokken, kleine klokken, oude en nieuwe, maar degene die zij het mooiste vonden, was niet groot, niet klein, niet oud en ook niet jong.
Maar het was hun klok.

Ze fantaseerden, dat ze een toren zouden bouwen die tot in de wolken zou reiken om daar dan hun klok op te hangen. En ze zouden verrekijkers uitdelen aan de mensen, zodat ze hun klok zouden kunnen zien. En de mensen zouden eindelijk zien wat ze bereikt hadden en wat ze konden. Terwijl hun echte, grootste daden, voor eeuwig in de schaduw van die ene toren zouden staan. Zonder dat de mensen zouden zien wat echt van belang is, maar zij, wisten wel, wat ze bereikt hadden!

Maar uiterlijke schijn is alles...
maar daarom was het niet minder, het bleef toch
**hun klok**

Er zijn zo van die dagen!

Er zijn zo van die dagen, dat de wereld zo donker is. Dat alles wat er leeft en beweegt een donkere indruk nalaat op mijn ziel. Zelfs het eekhoorntje dat in gras een nootje oppeuzeld. En die mus die daarboven in de eikenboom zijn lied aan het zingen is, er zijn zo van die dagen dat zelf zij, mij bang maken.
Op die dagen zou ik het liefste dood zijn, want alleen dan, zie ik niets meer. Dan is er niets meer dat mij bang maakt, want ik ben er geweest, het maakt mij ook niet bang. Al de rest, de wereld, de mensen rondom mij, zij maken mij bang en alles is zo donker. Zelfs mijn ziel, mijn eigen gedachten maken zijn donker en dat zijn de moment die ik het meeste vrees!
Op die dagen vraag ik één ding van je, dat je mij vast neemt in je armen en niet meer loslaat tot dageraad opnieuw aanbreekt. En dat je in mijn oor fluistert dat alles goed komt en dat je van mij houdt.
Dit is het enigste wat ik van je vraag, maar op dagen zoals deze lijkt het allemaal onmogelijk! Waarom neem je mij niet in je armen en bescherm je me niet tegen de wereld, buiten en binnen mijzelf.
Ja, dat had jij nooit gedacht, maar:
"ik heb bescherming nodig!"
*jou bescherming*

Saminchakuy en Saywachakuy

Vandaag trok ik erop uit. De wereld in, weg van mijn boeken die langzaam maar zeker mijn oren uitkwamen. Ik sprong dus op fiets mijn en trapte zo hard ik kon. Alles moest eruit. Ik trapte de ziel uit mijn lijf. Toen kwam ik aan het kanaal, zo een rustig kanaal, met een jaagpad ernaast en bomen. Geen mens in de weide omtrek. Ik zette mij neer buiten adem en helemaal leeg, maar toch bleef ik het gevoel hebben dat alles er nog niet uit was. Ik zat daar te denken aan wat het was dat ik voelde. En zonder het merken betrok de lucht, er stak een lekker briesje op. Toen plots, zo een lekkere zomerse regenbui en in plaats van te gaan schuilen, bleef ik staan.
Heerlijk! En plots werd ik iets gewaar, de regen maakte niet alleen mijn huid nat, maar ook mijn ziel. De regen waste het vuil van mijn lichaam, van mijn armen en benen, het vuil dat erop was gekomen met die wilde, uitzinnige rit. Toch voelde ik dat de regen meer deed dan alleen dat. Ze reinigde mijn ziel, ze waste al het vuil van mijn binnenste. Nadat ik dat besefte liet ik het gevoel volledig binnen en het was alsof een hele rivier door mij stroomde om alles mee te nemen wat er niet thuishoorde. Het was alsof er en dam boven mijn hoofd was geopend die al het opgehoopte vuil wegspoelde.
En even plots als de regen was gekomen, brak de zon door de wolken. Ze verwarmde me, mijn hart en ziel. Ze verwarmde de aarde en ik voelde uit de aarde een warmte opstijgen alsof de regen en mij wilde bedanken voor de verfrissing van daarvoor.
Ik fietste naar huis, helemaal verfrist; omgewarmd, energiek en vooral, leeg. Klaar om opnieuw in de boeken te vliegen.
Ik vraag mij nu af, zou de natuur mij altijd zo goed gezind zijn?

Zo gaat dat dan...

Daar zaten ze dan, naast elkaar, in een sofa, te klein voor hun, maar toch leek hij zo groot! Ze praten en praten. Maar beiden weten wat er gebeuren gaat. Een tijd later zitten daar weer, de ogen lachen weer, een glimlach speelt rond hun lippen. Ze zijn gelukkig en blij, ze voelen zich verbonden, zoals het alleen maar kan met hoe noemen ze dat, zielsverwanten.

Ja, ik weet nu klink ik misschien melig, maar toch is het zo.

Die twee daar op de zetel, dat, dat zijn echt zielsverwanten. Ik zag het aan de manier waarop ze naar elkaar keken, zo op hun gemak bij elkaar. In hun bewegingen, gebaren, woorden, alles duidde erop dat ze bij elkaar hoorden.
Later vertrekken ze weer, soms hand in hand, dan weer de arm over de schouders. Maar om de zoveel meter stoppen ze om elkaar een flinke knuffel te geven. De mensen kijken allemaal om en denken, wat is de liefde toch mooi. Maar nee, want ik weet dat ze gewoon vrienden zijn, heel goed vrienden, maar toch gewoon vrienden.
Daarna nemen ze afscheid, innig maar kort, want hij moet zijn trein halen! Zij moet naar haar vriend.
Beiden hebben ze elkaar in gedachte, ze weten het van mekaar, we horen bij elkaar. Vrienden voor het leven (ja ik weet, ik klink weer melig!) maar je ziet het gewoon aan hun manier van doen, zelfs op de manier waarop hun wegen scheiden. Want ze lopen op een manier of ze zeker weten dat ze mekaar weer tegenkomen, is het niet nu, dan is het in een ander leven!

Examens

Hey,

examens zijn nu al een tijdje gedaan, ik heb mijn uitslag gekregen, hij was zo slecht als ik had verwacht.
Vanaf nu word het heel hard leren als ik volgend jaar nog op de unif wil zitten! Waarschijnlijk volgend jaar een combinatie spaans geschiedenis doen.
Dus nu hebben jullie een kleine update van wat er daarmee aan de hand is!
see you later!

For my friends

Once I was very sad. I wandered if anybody loved me. I was deep down in deepest canyon and I didn't know the way up. I was so deep that I even couldn't see the light. And then there were some people who came to me, they took some rope and tied me up.
There I was tangled up in there net, in there net of ropes...
And then it was even harder to get out of the canyon and those people with there ropes pulled me further down and down and down. But eventually there where some friends who stopped them and they untied me. My friends helped me go up again. It went very slowly and I tumbeled down, even more then once. But they helped me up. They gave me back my faith, faith in myself and faith in the world. After a while they left me, standing there on my own, just like a little child who just learns how to walk. I putted one foot in front of the other and when I staggered and when it seemed that I would fall. They where there again to help me get back on my feet and go on.
After that I made a lot of journeys in my head buy also in the real world. Along the edges of great cliffs and over green hills. On my way I encountered a lot of new people, friends, men and women who I never will forget, some I will never encounter again, but some of them I just have to see again, because they have stolen my heart.
And now I know that no matter what happens, no matter how deep I fall there will always be people who get me back up. And if I loose people in the process I will always be able to get to know new people.
Sometimes I will still stumble down, but hey, I'm learning...

And to all the people I call my friends: "Mi casa es tu casa!"